Вақти намозШахсе, ки дар ҳолати ҷанобат аст, наметавонад ибодатҳо ва тоатҳоеро, чун намоз хондан ва қироати Қуръон, анҷом диҳад. Аз ин рӯ, бояд кӯшиш кунад, ки ҳарчи зудтар бо гирифтани ғусл аз ин ҳолат, ки монеъи ибодатҳост, раҳо шавад. Аммо шахсе, ки бояд ғусл кунад, дар ҳолати зарурат, ба шарте ки сабаби қазо шудани ягон намоз нашавад, пас аз пок кардани аврати худ, бо гирифтани таҳорат ё танҳо шустани дастон ва даҳон метавонад бихобад, бихӯрад, бинӯшад ва ба корҳои дигар машғул шавад. (Бухорӣ, Ғусл, 27 [288]; Муслим, Ҳайз, 21-24 [305-306]) Зеро ҳолати ҷанобат монеъи анҷом додани корҳои ғайри вобаста ба таҳорат ё ғусл нест. Чунончи Паёмбари Акрам (с.а.с.) изҳор доштааст, ки мӯъмин бо ҷанобат наҷис (ҷисман нопок) намешавад. (Бухорӣ, Ғусл, 23 [283]; Муслим, Ҳайз, 116 [372])
Аммо таъхир انداختани ғусл ба андозае, ки боиси қазо шудани намоз шавад, ҳаром аст ва хӯрдану нӯшидан бе шустани дастон ва даҳон макруҳ дониста шудааст. Аз ин рӯ, агар зарурате набошад, шахс бояд фавран ғусл кунад ва ҳарчи зудтар худро пок намояд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.