Оё хондани дуоҳои муайян ҳангоми таҳорат шарт аст?

Дар баъзе манбаъҳо барои ҳар узви шусташаванда ҳангоми таҳорат дуоҳои ҷудогона зикр шудаанд. (Нававӣ, ал-Азкор, 75-76) Аммо тибқи ривоятҳои саҳеҳ, Паёмбари Акрам (с.а.с.) ҳангоми таҳорат дуои махсусе нахондаанд. Аз ин рӯ, ҳарчанд ин дуоҳо маънои хуб доранд, хондани онҳо ҳангоми таҳорат шарт нест. Бо ин вуҷуд, хонданашон низ мушкиле надорад.

Тибқи ривоятҳои саҳеҳ, Паёмбари Акрам (с.а.с.) пас аз анҷоми таҳорат чунин дуо мехонданд:

أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِى مِنَ التَّوَّابِينَ وَاجْعَلْنِى مِنَ الْمُتَطَهِّرِينَ

(Ман гувоҳӣ медиҳам, ки ҷуз Аллоҳ ҳеҷ маъбуде нест, Ӯ ягона аст ва шарике надорад. Ва боз гувоҳӣ медиҳам, ки Муҳаммад бандаи Ӯ ва расули Ӯст. Худоё! Маро аз тавбакунандагон ва покшавандагон қарор деҳ.) Паёмбар мужда додаанд, ки барои касе, ки ин дуоро пас аз таҳорат мехонад, ҳашт дари биҳишт кушода мешавад ва ба ӯ иҷозат дода мешавад, ки аз ҳар даре, ки хоҳад, ворид шавад.” (Тирмизӣ, Таҳорат, 41 [55])

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu