Вақти намозҲангоми хондани намоз, инсон бояд худро дар ҳузури Парвардигораш эҳсос кунад. Албатта, дар чунин ҳолат беҳтар аст, ки либосҳои пок ва зебо пӯшад. Аллоҳ Таоло дар Қуръони Карим мефармояд:
«Ҳар гоҳ намоз мехонед, зинатҳои худро (либосҳои поку зебо) пӯшед», – гуфтааст («Аъроф» 31).
Тафсиргарон калимаи «зинат»-ро дар ин оят ба маънои либосҳое шарҳ додаанд, ки шахсро бовақор ва ҷиддӣ нишон медиҳанд. Бисёр уламои бузург дар китобҳои худ, ки чандин аср пеш навишта шудаанд, масъалаи хондани намоз бо сарпӯшро баррасӣ карда, ҳукмашро равшан баён намудаанд. Аз ҷумла, олими маъруф Хаскафӣ (Аллоҳ раҳматаш кунад) дар китоби худ «Дуррул мухтор» корҳои макруҳи намозро номбар карда, чунин мегӯяд:
«Агар намозгузор аз танбалӣ бе сарпӯш намоз хонад – макруҳ аст. Агар аз ночорӣ чунин кунад, боке надорад. Агар сарпӯшаш ҳангоми намоз афтод, бардошта пӯшиданаш беҳтар аст. Аммо агар пӯшиданаш ё барқарор карданаш ҳаракати зиёд талаб кунад, лозим нест» (Ҳошияи Ибни Обидин, 1/691).
Дар асл, Паёмбари Худо (бар ӯ салавоту салом бошад), саҳобагони барҷаста, уламои солеҳ ва гузаштагони мо одатан намозро бо сарпӯш мехонданд.
Дар мазҳаби ҳанафӣ нисбати хондани намоз бе сарпӯш чанд ҳукм вуҷуд дорад:
Агар маҷбур бошад, хондани намоз бе сарпӯш ҷоиз аст ва макруҳ нест.
Агар аз танбалӣ бе сарпӯш намоз хонад – макруҳи танзиҳӣ аст ва савобаш кам мешавад.
Агар бе сарпӯш намоз хонданро суннат донад ва бе далел онро одат кунад – макруҳи таҳримӣ аст.
Агар бе сарпӯш намоз хонданро суннат шуморад ва қасдан чунин интихоб кунад – бидъат аст.
Агар бе сарпӯш намоз хонданро афзал ва суннат донад ва сарпӯш пӯшиданро бад шуморад – куфр аст. (Фатҳу боб ал-ғиноя, 1/447; Фатавои Ҳиндия, 1/165; Имдод ал-Фаттоҳ, 365)
Хулоса, хондани намоз бо сарпӯш, мисли салла ё тоқӣ, нишонаи одоб ва эҳтиром ба намоз аст. Аз ин рӯ, беҳтар аст, ки намозро бо сарпӯш бихонед.
Ҳасан АМАНҚУЛ,
«Мунара» рӯзнома, №6, соли 2023
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.