Оё ягон талаботи динӣ барои рӯза гирифтан дар шабҳои муқаддас вуҷуд дорад?

Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Вақте ки шаби понздаҳуми Шаъбон (яъне шаби Бараат) фаро мерасад, он шабро бо ибодат бигузаронед ва рӯзашро рӯза доред. Худо дар он шаб бо ғуруби офтоб бо раҳматаш ба осмони дунё нузул мекунад ва то дамидани субҳ чунин мефармояд: ‘Оё нест касе, ки аз Ман омурзиш хоҳад, то ӯро биёмурзам? Оё нест касе, ки ризқ хоҳад, то ба ӯ ризқ диҳам? Оё нест касе, ки ба мусибате гирифтор шудааст, то ба ӯ офият диҳам? Оё нест хоҳандае...’” (Ибн Можа, Иқомату-с-салавот, 191 [1388]; ниг. Тирмизӣ, Савм, 39 [739]). Аз тарафи дигар, Паёмбари Акрам (с.а.с.) дар нӯҳ рӯзи аввали Зулҳиҷҷа (Абу Довуд, Савм, 61 [2437]; Насоӣ, Сиём, 70 [2372]), рӯзҳои душанбе ва панҷшанбе, рӯзи Ошуро ва рӯзи Арафа рӯза мегирифтанд (Муслим, Сиём, 196-197 [1162]; Насоӣ, Сиём, 70 [2372]; Ибн Можа, Сиём, 41-42 [1733, 1739-1740]). Ба касоне, ки дар бораи рӯзаи рӯзи душанбе мепурсиданд, чунин ҷавоб медоданд: “Имрӯз рӯзе аст, ки ман дар он таваллуд шудаам ва ҳамчун Паёмбар фиристода шудаам – ё Қуръон бар ман нозил шудааст.” (Муслим, Сиём, 197-198 [1162]).

Бо такя ба ин ва ривоятҳои монанд, баъзе уламои исломӣ эҳё кардани дигар рӯзҳо ва шабҳое, ки аз нигоҳи динӣ фазилат доранд, бо ибодатро мустаҳаб донистаанд.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu