Дар Қуръон зикр шудааст, ки паёмбарони пеш аз Муҳаммад (с.а.с.) низ ба ибодати намоз мукаллаф гардонида шуда буданд. (ал-Бақара, 2/83; Юнус, 10/87; Ҳуд, 11/87; Иброҳим, 14/37, 40; Марям, 19/30-31, 54-55; Тоҳо, 20/14; ал-Анбиё, 21/72-73; Луқмон, 31/17)
Аз оятҳои карима бармеояд, ки ибодати намоз танҳо ба уммати Муҳаммад (с.а.с.) хос набуда, балки дар умматҳои пешин низ вуҷуд доштааст. Ҳамчунин, дар намозҳои умматҳои қаблӣ низ рукнҳои асосӣ чун қиём, рукуъ ва саҷда вуҷуд доштаанд, аммо тафсилоти марбут ба тарзи хондани намоз ба таври муфассал зикр нашудааст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.