Вақти намозШахсе, ки намоз мегузаронад, бояд салоҳияти имомат дошта бошад. Шахсе, ки Қуръон хонда наметавонад, намоз гузоштанро намедонад ва ақли солим надорад, инчунин кӯдаке, ки ба синни булуғ нарасидааст, имомат карданаш ҷоиз нест.
То вақте ки шахс ҳаромро ҳалол ва ҳалолро ҳаром намешуморад, агарчи гуноҳи кабира ҳам карда бошад, як мусалмон метавонад имомат кунад ва намозе, ки паси ӯ хонда мешавад, дуруст аст. Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Паси ҳар мусалмони нек ва бад (парҳезгор ва гунаҳкор) намоз хонед.» (Доракутнӣ, ас-Сунан, 2/404 [1768]; ниг. Абӯ Довуд, Салот, 64 [594]; Ҷиҳод, 34 [2533]). Дар ҳадис як қоида баён шудааст: ҳар шахсе, ки мӯъмин аст ва дониши кофӣ барои имомат кардан дорад, метавонад имомат кунад. (Сарахсӣ, Шарҳу сияри-л-кабир, 1/156-157; Ибни Нуҷайм, ал-Баҳр, 1/370) Аммо хуб аст, ки имом шахсе бошад, ки аз гуноҳ парҳез мекунад, аз тарафи ҷамоат дӯст дошта мешавад ва ахлоқи нек дорад. Агар чунин шахс бошад, имомати шахсе, ки ошкоро гуноҳи кабира мекунад ё дар гуноҳи сағир исрор меварзад, мувофиқи мазҳабҳои ҳанафӣ, шофеӣ ва молиҳӣ макруҳ аст. (Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-кадир, 1/350; Ибн Обидин, Радду-л-муҳтор, 1/560; Ҳарашӣ, Шарҳу Мухтасар, 2/23)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.