Оё ҷинҳо ва шайтонҳо метавонанд ба инсонҳо зарар расонанд?

Ҷинҳо низ мисли инсонҳо мавҷудоти масъул офарида шудаанд. (аз-Зарият, 51/56) Ҳамон тавре ки ҷинҳое ҳастанд, ки ба Худо имон оварда, Ӯро ибодат мекунанд ва аъмоли нек анҷом медиҳанд, инчунин ҷинҳои кофире ҳастанд, ки мехоҳанд ба инсонҳо зарар расонанд ва онҳоро аз имон ва аъмоли нек боздоранд. Дар Қуръон ва Карим аз шайтонҳои инсон ва ҷин ёд мешавад: «Ҳамин тавр, Мо ба ҳар паёмбар душман қарор додем — шайтонҳои инсон ва ҷин. Онҳо барои фиреб додан ба якдигар суханони зебо ва фиребанда мегӯянд. Агар Парвардигорат мехост, онҳо ин корро намекарданд. Пас, онҳоро бо тӯҳматҳояшон танҳо бигузор.» (ал-Анъом, 6/112) Тавре ки дар ин оят ишора шудааст, ба ҷинҳое, ки аъмоли шайтонӣ анҷом медиҳанд, шайтон гуфта мешавад. Дар ояти 50-и сураи Каҳф омадааст, ки Иблис, сарвари шайтонҳо, аз ҷинҳо буд: «Вақте ки ба фариштагон гуфтем: “Барои Одам саҷда кунед”, ҳама саҷда карданд, ғайр аз Иблис. Ӯ аз ҷинҳо буд ва аз фармони Парвардигораш сарпечӣ кард. Оё шумо, маро тарк карда, Иблис ва насли ӯро дӯст мегиред? Ҳол он ки онҳо барои шумо душмананд. Ин чӣ бад подошест барои золимон!»

Агар ба Қуръон ва Карим умуман ва ба ин ду оят, ки тарҷумаи туркиашон зикр шуд, махсусан назар афканем, хоҳем дид, ки шайтонҳо ва, аз ин рӯ, ҷинҳои бад мехоҳанд ба инсонҳо пеш аз ҳама аз ҷиҳати имон ва амал зарар расонанд. Зеро тибқи Қуръон ва баёни Паёмбари Акрам (с.а.с.), душмании шайтон ва ҷинҳое, ки аъмоли шайтонӣ мекунанд, танҳо бо фиреб додан ва ташвиқ ба бадӣ сурат мегирад ва дар бораи зарари моддӣ ва ҷисмонӣ сухан намеравад. Аз ин рӯ, Худованди Мутаол фармудааст: «Аз қадамҳои шайтон пайравӣ накунед, зеро ӯ душмани ошкори шумост.» (ал-Бақара, 2/208) Дар ин ҷо маълум аст, ки мақсад аз пайравӣ накардан аз қадамҳои шайтон ин аст, ки бо васвасаи шайтонҳо ва ҷинҳо ба аъмоли бад даст наёбем. Дар ояти 6-и сураи Ҷин омадааст: «Ҳақиқатан, баъзе аз инсонҳо ба баъзе аз ҷинҳо паноҳ мебурданд ва ҷинҳо саркашии онҳоро меафзуданд.» Тавре ки дар ин оят шарҳ дода шудааст, зарар расондани ҷинҳо ба инсонҳо аз он сабаб аст, ки бо вуҷуди огоҳии равшани Худованд, инсонҳо ба ҷинҳо паноҳ мебаранд, бо онҳо иртибот мегиранд ва аз онҳо кӯмак мехоҳанд. Аз ин рӯ, дар сураҳои Фалақ ва Нас ба ин ҳолат ишора шуда, инсонҳоро ташвиқ мекунанд, ки аз бадиҳо ва васвасаҳои ҷинҳо ва ҳар гуна махлуқот ба Парвардигори ҳама чиз паноҳ баранд. Ин маъно дорад, ки бар мӯъминон шайтонҳо ва ҷинҳо ҳеҷ гуна ҳокимият ва фишор ё зараре надоранд. Ҳокимият ва зарари шайтон ва шайтонҳои ҷин танҳо барои онҳост, ки онҳоро дӯст мегиранд ва ба Худо ширк меоранд. (ниг. ан-Наҳл, 16/99-100)

Аз ин рӯ, мӯъминон бояд аз ҳар гуна бадӣ ва зарари шайтонҳои ҷин ва инсон ба Худо (ҷ.ҷ.) паноҳ баранд ва аз онҳо наҳаросанд. Касоне, ки ба ҳеҷ ваҷҳ ба онҳо майл намекунанд ва иродаи худро танҳо дар роҳи ҳақ ва ҳақиқат истифода мебаранд, аз ҳар гуна таъсир ва зараре, ки аз ҷин ва шайтонҳо метавонад расад, эмин мемонанд.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu