Вақти намозАгар имом ҳангоми қироат хато кунад ё қисми ояндаи қироатро ба ёд наорад ва яке аз аъзои ҷамоат онро ислоҳ ё хотиррасон кунад, намози ҷамоат ва имом ботил намешавад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/62-63; Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/60-61) Аммо агар шахсе, ки аз ҷамоат нест, хатои имомро ислоҳ кунад ва имом мувофиқи он амал намояд, намоз ботил мегардад. Зеро ин амал ҳамчун омӯзиш ва таълим ҳисобида мешавад. (Зайлаӣ, Табйин, 1/156; ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/99) Дар баъзе мазҳабҳои дигар бошад, чунин ислоҳ кардан амале ҳисобида намешавад, ки намозро ботил кунад. Ривоят шудааст, ки Усмон (р.а.) вақте дар Макоми Иброҳим нишаста буд, хатои шахсе, ки дар паҳлӯяш намоз мехонд, ба ҳамин тарз ислоҳ кардааст. (Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 2/45)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.