Вақти намозМуска — матнест, ки дар он баъзе оятҳо, ҳадисҳо ва дуоҳо навишта шудаанд ва одамон онро бо мақсадҳои муҳофизат аз беморӣ, чашмзадан, офат ва монанди инҳо бо худ мегиранд. Одатан онро дар як маводи муҳофизатӣ печонида истифода мебаранд.
Дуо кардан, қироати оятҳо аз Қуръон барои муҳофизат аз тарс ва чашмзадан ё шифо ёфтан аз баъзе бемориҳо ҷоиз аст. (Бухорӣ, Фазоилу-л-Қуръон, 9 [5007]; Муслим, Салām, 65-66 [2201]; Ибни Можа, Тиб, 35-36 [3517-3525]) Дар бораи навиштани оятҳо ва дуоҳо ва овехтани онҳо ба бадани инсон аз Паёмбар (с.а.с.) ривояте нест. Аммо Абдуллоҳ ибни Амр хабар додааст, ки Паёмбар (с.а.с.) фармудаанд: «Ҳар яке аз шумо ҳангоми тарсидан дар хоб бигӯяд: “Ба ғазаб ва азоби Худо, ба бадиҳои бандагонаш, ба васвасаи шайтонҳо ва наздик омадани онҳо, ба калимаҳои комили Худо паноҳ мебарам.” Дар он сурат, ҳеҷ чиз ба ӯ зарар намерасонад.» Ва худи ӯ ин дуоро ба фарзандони ба синни тамйиз расидааш меомӯзонд ва барои фарзандони ба синни тамйиз нарасидааш менавишт ва ба гарданашон меовехт. (Абу Довуд, Тиб, 19 [3893]; Тирмизӣ, Даъавот, 94 [3528])
Баъзе уламоро навиштани оятҳо аз Қуръон ва сохтани муска ва овехтани он ҷоиз медонанд. (Шофеӣ, ал-Умм, 7/241; Зайлаӣ, Табйин, 1/58) Бо ин вуҷуд, агар муска сабаби умед бастан ба он, ё ҳамчун муҳофизатгар қабул кардан, ё чизҳое, ки бояд аз Худо (ҷ.ҷ.) интизор шуд, аз муска интизор шудан гардад, истифодаи муска ҷоиз нест. Дар ин замина бояд нисбат ба онҳое, ки эҳсосоти мардумро сӯиистифода мекунанд, ҳушёр буд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.