Вақти намозМусулмонон метавонанд танҳо бо ҳадафҳои инсондӯстона, мисли изҳори тасаллият ва таскин додан, дар маросими ҷанозаи ғайримусулмонон иштирок кунанд. Аммо шахсе, ки дар чунин маросим иштирок мекунад, набояд дар дуо, ибодат ва дигар расму оинҳои динии марбут ба дигар динҳо ширкат варзад ва барои мурдагони ғайримусулмон раҳмат талабад. Расули Худо (с.а.с.) вақте ки амакаш Абӯ Толиб дар бистари марг буд, ба ӯ калимаи “Ло илоҳа иллаллоҳ”-ро талқин кард, вале чун ӯ имон наовард, “Ба Худо қасам, то вақте ки барои ту омурзиш талаб кардан бар ман манъ нашудааст, ҳатман барои ту аз Худо омурзиш талаб мекунам.”—фармуданд. Баъд аз ин воқеа ояти 113-и сураи Тавба нозил шуд, ки барои ғайримусулмонон омурзиш талаб карданро манъ мекунад. (Бухорӣ, Ҷаноз, 80 [1360])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.