Вақти намозЯке аз сахттарин ғамҳо — вафоти наздикон аст. Агар касе ба чунин мусибат дучор шавад, бояд сабр кунад ва «Инна лилләһи ва инна илайҳи роҷиъун» бигӯяд, ки барои ин савоби бузург ва мартабаи баланд насиб мегардад.
Дар Қуръони Карим омадааст: «Ҳар гоҳ мусибате расад, мегӯянд: “Мо аз они Худоем ва бозгашти мо ба сӯи Ӯст”. Бар онҳо дуруди Парвардигорашон ва раҳмат аст ва маҳз онҳо ҳидоятёфтагонанд» («Бақара», оятҳои 156-157).
Пайғамбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд: «Марг — тарснок аст. Агар бародари шумо вафот кунад, бигӯед: “Бешак, мо аз они Худоем ва ба сӯи Ӯ бармегардем. Парвардигоро! Мурдаро ба некон ҳамроҳ кун, номаи аъмолашро ба осмон (иллийин) бардор, оилаи пасмондаашро нигоҳ дор, моро аз савоб маҳрум макун ва баъд аз ин моро ба озмоиши сахт гирифтор масоз!”» (Ал-адаб ал-исломия, 236).
Изҳори тасаллият, кӯмак ба дафни майит ва нишон додани меҳрубонӣ ғаму андуҳро сабуктар мекунад ва мусибатро ба оромиш табдил медиҳад.
Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд: «Ҳар кас ба шахси мотамзада тасаллият диҳад, ба андозаи савоби он мусибат ба ӯ савоб дода мешавад» (Тирмизӣ).
Изҳори тасаллият тавассути телефон ё интернет, хоҳ ба таври шифоҳӣ ва хоҳ бо паёми хаттӣ, ҷоиз аст. Зеро мақсад аз тасаллият — ба шахси мотамзада ҳамдардӣ ва тасаллӣ расондан, ӯро ба сабр даъват кардан аст. Агар як бор тасаллият гуфта шавад, такрор кардан шарт нест (Фатавои Ҳиндия, 1/228).
Ба шахси мотамзада бо ҷумлаҳое мисли «Худо марҳумро биёмурзад, гуноҳашро бибахшад, ба раҳматаш пазирад ва ба шумо сабр ва савоб ато кунад» тасаллият гуфтан мустаҳаб шуморида мешавад (Фатавои Татархония, 1/620). Беҳтарин намунаи тасаллият он аст, ки Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтаанд:
«Ҳақиқатан, он чиро ки гирифт, аз Худост ва он чиро ки дод, низ аз Ӯст. Дар назди Ӯ барои ҳар чиз муҳлате муайян шудааст» (Бухорӣ).
Таҳия: Ҳасан АМАНҚУЛ
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.