Вақти намозШахс ҳангоми хондани намоз бояд аз ҳаракатҳое, ки ба намоз халал мерасонанд, худдорӣ кунад ва ҳамчунин, чун аъзои худро назорат мекунад, дилашро низ ба сӯи Худо равона созад. Ҳаракатҳое, ки ба намоз мухолиф буда, ҳамчун «амали касир» маъруфанд, агар дар намоз анҷом дода шаванд, намозро мешикананд. Аммо ҳаракатҳои оддӣ, ки «амали қалил» ном доранд, намозро намешикананд. Гарчанде таърифи дақиқи «амали касир» вуҷуд надорад, дар яке аз таърифҳо чунин омадааст, ки агар шахси беруна ба намозгузор назар кунад ва фикр кунад, ки вай дар намоз нест, ин ҳаракат «амали касир» ба ҳисоб меравад. «Амали қалил» бошад, баръакси он аст. Бино ба таърифи дигар, корҳои одатан бо ду даст анҷомёбанда «амали касир» ва бо як даст анҷомёбанда «амали қалил» мебошанд. Агар зарурат набошад, кашидани шим ё либос ҳангоми рафтан ба рукуъ ё саҷда, чун ба кори ғайринамоз машғул шудан ва мухолифи хушӯъ дар намоз аст, макруҳ мебошад, вале намозро намешиканад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/215; Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/64) Аммо агар шим ё либос ба тарзе кашида шавад, ки «амали касир» ҳисоб шавад, намоз мешиканад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.