Барои он ки шахс мукаллафи додани закот бошад, бояд оқил ва болиғ бошад (Касонӣ, Бадоъи’, II, 9 ва баъд). Аз ин рӯ, тибқи мазҳаби ҳанафӣ, ҳатто агар кӯдак сарватманд ҳам бошад, то ба синни булуғ нарасидааст, аз молаш закот додан лозим нест. Аммо, аз маҳсулоти кишоварзии заминҳои ба кӯдакон тааллуқдошта бояд ушр, яъне закоти он дода шавад (Сарахсӣ, ал-Мабсут, III, 50; Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, II, 255).
Тибқи мазҳаби шофеӣ, барои додани закот оқил ва болиғ будан шарт нест. Кӯдак ва шахсе, ки қобилияти ақлӣ надорад (маҷнун), низ бояд закот диҳад (Ширбини, Муғни ал-муҳтоҷ, I, 602).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.