Вақти намозДар Қуръон оид ба таҳорат чунин омадааст: «Эй мӯъминон! Вақте ки ба намоз бармехезед, рӯйҳоятонро, дастҳоятонро то оринҷ бишӯед ва — бар саратон масҳ кашед — ва пойҳоятонро бо пошнаҳоятон бишӯед.» (ал-Моида, 5/6)
Ҳамаи мазҳабҳои аҳли суннат иттифоқ доранд, ки он чи дар ин ояти карима амр шудааст — яъне шустани рӯй, дастҳо бо оринҷҳо ва пойҳо бо пошнаҳо — фарз мебошад. (Ибн Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/21-22)
Ҳадисҳое, ки ба дараҷаи тавотур расидаанд ва ривоят мекунанд, ки Паёмбар ва саҳобаҳо ҳангоми таҳорат пойҳояшонро мешустанд (Бухорӣ, Вудуъ, 7, 24, 28, 38-39, 41-42 [140, 159, 164, 185-186, 191-192]; Муслим, Таҳорат, 3-4, 18 [226, 235]; ниг. Кеттоний, Назму-л-мутаносир, 59), далели фарз будани шустани пойҳоянд. Ҳамчунин, вақте Паёмбар (с.а.с.) дид, ки баъзеҳо ҳангоми таҳорат пойҳояшонро мисли масҳ кашидан мешӯянд ва об ба пошнаҳояшон намерасад, фармуданд: «Вой бар ҳолати онҳое, ки пошнаҳояшон дар оташ месӯзад!» (Бухорӣ, Вудуъ, 27, 29 [163, 165]; Муслим, Таҳорат, 25-30 [240-242]). Ҳамчунин, вақте шахсе бо пойи хушк назди Паёмбар (с.а.с.) омад, фармуданд: «Баро ва таҳорататро комил бигир» (Муслим, Таҳорат, 31 [243]). Ин далел аст, ки шустани пойҳо дар таҳорат фарз мебошад.
Далелҳои зикршуда нишон медиҳанд, ки масҳ кашидан бар пойи урён ҳангоми таҳорат ҷоиз нест.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.