Вақти намозОлимони исломӣ иттифоқи назар доранд, ки масҳ кашидан бар рӯи мӯзаҳо ва монанди он, ки аз чарм ва дигар маводи сахт ва устувор сохта шудаанд, ҳангоми гирифтани таҳорат, бо суннати Расули Худо (с.а.с.) собит аст (Бухорӣ, Вудӯ’, 35, 48 [182, 202]; Муслим, Таҳорат, 72-73 [272-273]). Аммо дар масъалаи масҳ кашидан бар рӯи ҷӯроб ихтилофи назар вуҷуд дорад. Ин ихтилоф, пеш аз ҳама, аз ихтилофи назар дар бораи саҳеҳ будани ривоятҳое, ки аз Расули Акрам (с.а.с.) дар бораи масҳ кашидан бар рӯи ҷӯроб ва пойафзол омадааст, сарчашма мегирад. Ҳамчунин, дар хусуси навъи ҷӯробҳое, ки Паёмбар (с.а.с.) бар онҳо масҳ кашидааст, назарҳои гуногун вуҷуд доранд. (Ибни Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/25-27)
Тибқи назаре, ки мазҳаби ҳанафӣ интихоб кардааст, масҳ кашидан бар рӯи ҷӯробҳое, ки шартҳои зеринро доранд, ҷоиз аст:
а) Он қадар устувор бошад, ки ҳангоми пӯшидан бо қадамҳои муқаррарӣ тақрибан 5 км (ҳадди ақал як фарсах) ё бештар роҳ рафтан мумкин бошад,
б) Ҳангоми пӯшидан бе банди иловагӣ дар пой устувор истад ва ғафсӣ кофӣ дошта бошад,
в) Пойро бо устухони буғумҳо (бандҳои по) пӯшонад,
г) Обро ба худ нагирад ва фавран ба пой об нагузаронад,
д) Он қадар ғафс бошад, ки дохилаш намоён нашавад,
е) Дар ҳар як мӯза (ё ҷӯроб) сӯрох, дарз ё кандагӣ, ки андозаи се ангушти хурди пой бошад, набошад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/32; Муҳаммад Зиҳнӣ, Ниъмат-ул-Ислом, 132, 133)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.