Гуфтугӯ кардан, хӯрдан ё нӯшидан ва ё анҷом додани амале, ки ба намоз мухолиф аст, байни фарз ва суннати намози вақтдор бе зарурат, мувофиқи назарияи авлотар дар мазҳаби ҳанафӣ, макруҳи танзиҳӣ ҳисобида мешавад, зеро савоби намозро кам мекунад (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 2/53; Таҳтовӣ, Ҳошия, 313). Аммо тасбеҳ, зикр ва тиловати Қуръон байни суннат ва фарз, ё вақте ки суннат дар хона хонда мешавад ва то расидан ба масҷид вақт мегузарад, фосила (таваққуф) ҳисобида намешавад ва ин амалҳо мушкиле надоранд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.