Вақти намозҶин дар луғат маънои "мавҷуди пӯшида ва махфӣ, чизе, ки намоён нест" дорад. Мо дар бораи ҳақиқати ин мавҷудоте, ки бо ҳисси инсон дарк намешаванд, маълумоти зиёде надорем. Маълумот дар бораи вуҷуди ҷинҳо ва ҳақиқати онҳо танҳо тавассути ваҳй маълум мешавад.
Дар Қуръон зикр шудааст, ки ҷинҳо аз оташи аланга ва бе дуд офарида шудаанд. (ниг. ал-Ҳижр, 15/27; ар-Раҳмон, 55/15) Ҳамчунин дар Қуръон сурае бо номи "Ҷин" вуҷуд дорад ва дар бисёр оятҳо ва ҳадисҳои саҳеҳ низ аз ҷинҳо ёд шудааст. Аз ин рӯ, вуҷуди ҷинҳо ҳақиқат дошта, ҳар як мӯъмин бояд ба он имон оварад.
Азбаски ҷинҳо дар як дунёи ноаён ҳастанд, дар бораи тарзи зиндагии онҳо ва муносибаташон бо инсонҳо, ғайр аз он чи ки ваҳй хабар додааст, ҳукми қатъӣ додан мумкин нест. Аз тарафи дигар, ҷинҳо "ғайби мутлақ"-ро низ намедонанд. Зеро дониши ғайби мутлақ танҳо ба Худо тааллуқ дорад. Дар ин бора Худованд мефармояд: «Вақте ки мо ҷони Сулаймонро гирифтем, кирми чӯбхӯрдае, ки асояшро мехӯрд, марги ӯро ба ҷинҳо нишон дод. Вақте ки Сулаймон ба замин афтод, ҷинҳо фаҳмиданд, ки агар ғайбро медонистанд, дар азоби хоркунанда намемонданд.» (Саба’, 34/14)
Дар ояти 56-уми сураи Зорият низ зикр шудааст, ки ҷинҳо низ мисли инсонҳо вазифадоранд, ки Худоро шиносанд ва ба Ӯ ибодат кунанд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.