Вақти намозДар намозҳое, ки бо ҷамоат хонда мешаванд, риояи тартиб ва низоми саффҳо аз одоби намоз аст. Имом бояд дар ин масъала эҳтиёткор бошад ва ҳангоми зарурат ҷамоатро барои дуруст ва мувофиқи усул ташкил кардани саффҳо огоҳ кунад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) пеш аз оғози намоз ба рост ва зич будани саффҳо аҳамият медод ва саҳобаҳоро борҳо аз гузоштани холигӣ байни саффҳо ҳушдор медод. (Бухорӣ, Азон, 71-72 [717-719]; Муслим, Салот, 127-128 [436]) Бинобар ин, дар намозҳои ҷамоатӣ, вақте ки дар сафи пеш холигӣ ҳаст, пайравӣ кардани имом аз қафои масҷид мувофиқи суннат нест. Бо вуҷуди ин, намози касоне, ки берун аз сафф ба имом пайравӣ мекунанд, саҳеҳ аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.