Вақти намозТибқи шариат, шахс метавонад аз номи худ шахси дигарро барои иҷрои кори муайян вакил таъин кунад. Зеро баъзан инсон наметавонад худ як амалро анҷом диҳад ва ба ёрии дигарон ниёз пайдо мекунад, яъне он корро ба каси дигар месупорад ва ӯро аз номи худ вакил мекунад[1].
Далели ин, ҳодисаест, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ба Ҳаким ибни Ҳизом (разияллоҳу анҳу) супориш доданд, то қурбонӣ бихарад.
Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ба Ҳаким ибни Ҳизом як динор дода, ӯро барои харидани ҳайвони қурбонӣ мефиристанд. Он саҳоба бо як динор ҳайвони қурбонӣ мехарад, сипас онро бо ду динор мефурӯшад. Баъд боз бо як динор ҳайвони қурбонӣ мехарад ва динори боқимондаро ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) бармегардонад. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) он динорро садақа медиҳанд ва барои баракати тиҷорати саҳоба дуо мекунанд[2].
Аз ин рӯ, мумкин аст қурбониро бе баромадан аз хона тавассути шахси дигар анҷом дод. Яъне шахсе, ки нияти қурбонӣ кардан дорад, метавонад шахси боэътимодро вакили худ таъин кунад, ба ӯ маблағи қурбониро дода, супориш диҳад, ки ҳайвонро бихарад, забҳ кунад ва гӯштро тақсим намояд. Дар шариат ин муносибат «ваколат» номида мешавад. Дар шароити имрӯзаи карантин, истифода аз ин роҳ барои бисёриҳо қулай ва муфид аст.
Супориш додан барои қурбонӣ, бақайдгирӣ, гирифтани маълумот ва паёмҳо имрӯз ба таври онлайн сурат мегирад ва онро «қурбонии онлайн» низ меноманд.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи мусулмонони Қазоқистон
[1] Ҳидоя, 3/357.
[2] Ривояти Абу Довуд.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.