Оё мумкин аст, ки ба шахсе, ки "барои ризои Аллоҳ" чизе мепурсад, рад карда шавад?

Ҳамеша инсон ба кӯмак ва дастгирии якдигар ниёз дорад. Барои анҷом додани коре, ба ёрии дигарон муроҷиат мекунад, барои эҳтиёҷаш пул ё чизе мепурсад. Баъзан инро бо сухани «барои ризои Аллоҳ» илова мекунад.

Паёмбари Худо (бар ӯ салавоту саломи Аллоҳ бошад) фармудаанд: «Ба касе, ки барои ризои Аллоҳ чизе мепурсад, он чиро мепурсад, диҳед» [1], «Оё ба шумо нагӯям, ки бадтарин одамон кистанд? Он касе, ки шахсе барои ризои Аллоҳ чизе пурсад ва ӯ ба ӯ чизе надиҳад» [2], «Касе, ки барои ризои Аллоҳ чизе мепурсад, лаънат мешавад. Ва он касе, ки ба шахсе, ки барои ризои Аллоҳ чизе мепурсад, рад кунад, низ лаънат мешавад» [3]. Ин суханон далели манъ будани ин амал аст. Аммо ин манъи сахт дар ҳадис барои дурӣ ҷустан аз ин амал гуфта шудааст.

Дар асл, молу дороии мусалмон танҳо бо ризоияти худи ӯ барои дигарон ҳалол мешавад. Бар асоси шариат, ба як мусалмон ҷоиз нест, ки ба ҷони, молу мулк ва обрӯи мусалмони дигар даст дароз кунад.

Аллоҳ Таъоло фармудааст: «Эй мӯъминон! Молу дороии якдигарро ба роҳи ноҳақ нахӯред, магар бо роҳи тиҷорати дуҷониба, ки ба ризоияти тарафайн бошад. Худатонро ба ҳалокат наандозед. Албатта, Аллоҳ ба шумо меҳрубон аст» [4].

Бо такя ба ин далелҳо, уламоро рад кардани шахсе, ки "барои ризои Аллоҳ" чизе мепурсад, макруҳ донистаанд[5]. Дар китоби «Фатавои Ҳиндия» омадааст: «Агар шахсе аз дигаре бихоҳад: "Барои ризои Аллоҳ ин корро барои ман анҷом деҳ", аз нигоҳи шариат иҷрои ин талабот бар шахси дуюм воҷиб нест. Аммо иҷро карданаш беҳтар аст»[6].

Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламо

• 1. Абу Довуд, 1672.

• 2. Тирмизӣ, «ал-Ҷомеъ», 1652; Аҳмад, «ал-Муснад», 4/24.

• 3. Табаронӣ, «ал-Муъҷам ал-Кабир», 22/377.

• 4. Сураи «Нисо», ояти 29.

• 5. «Асно ал-матолиб», 1/408.

• 6. «Ал-Фатаво ал-Ҳиндия», 5/318.