Вақти намозГарчи Тик-Ток чандон дер пайдо нашуда бошад ҳам, имрӯз ин барнома тамоми ҷаҳонро фаро гирифтааст. Шумораи истифодабарандагони он ҳатто аз Ютуб, Инстаграм ва Фейсбук зиёд шудааст. Яъне, ин тренди замони мост.
Дар кишвари мо низ шумораи истифодабарандагони ин барнома рӯз ба рӯз меафзояд. Дар шабакаи Тик-Ток истифодабарандагон бо истифода аз аудиои омода, видеоҳои кӯтоҳ сабт мекунанд. Аксаран ҷавонон онро барои фароғат истифода мебаранд.
Дар Тик-Ток бештар духтарон бо либоси номуносиб рақсида, писарон бо рафтори ношоиста диққати мардумро ҷалб мекунанд. Масхара кардан, таҳқир кардан зиёд ба назар мерасад. Ҷавонон инро ҳамчун ҳазл қабул мекунанд. Ҳолатҳое низ буданд, ки Қуръон ё шахсиятҳои маъруф масхара шуданд. Кӯдакон ва наврасоне, ки фарқи некро аз бад намедонанд, баъзан ин рафторҳоро такрор мекунанд ва ба одатҳои бад майл мекунанд. Албатта, ҳастанд нафароне, ки дар мавзӯъҳои муҳим низ видео сабт мекунанд.
Ислом истифодаи технологияҳои муосир, навгониҳои рӯз ва аз ҷумла интернетро иҷозат медиҳад. Аммо талаб мекунад, ки истифодаи онҳо дар доираи шариат бошад. Аз ин рӯ, ҳангоми истифодаи интернет, мусалмон бояд танҳо корҳое кунад, ки шариат иҷозат додааст ва аз корҳои манъшуда худдорӣ намояд.
Аллоҳ Таъоло фармудааст: «Эй мӯъминон! Аз Аллоҳ битарсед ва бо ростгӯён бошед!» («Тавба», ояти 119).
Пайғамбарамон (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Дар ҳар куҷо бошӣ, аз Аллоҳ битарс. Пас аз ҳар кори бад кори нек анҷом деҳ, ки он кори нек онро пок мекунад. Бо мардум бо ахлоқи нек муомила кун!» (Тирмизӣ).
Аввалан, нияти шахсе, ки дар интернет аст, бояд пок бошад. Тақво, некӯкорӣ ва ахлоқи некро риоя кунад. Аз корҳои беҳуда ва бемаънӣ дурӣ ҷӯяд. Вақташро беҳуда нагузаронад, ҳаёти додаи Худоро қадр кунад ва бидонад, ки барои ҳар лаҳзаи он дар охират ҷавоб медиҳад. Ҳамчунин, вақти мусалмон, қувват, ақл ва диққаташ бояд танҳо ба корҳои фоиданок равона шавад.
Пайғамбарамон (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ба он чизе, ки ба ту фоида меорад, ҳирс варз ва аз Аллоҳ кӯмак бихоҳ!» (Муслим).
Ҳамчунин, паҳн кардани хабарҳои дурӯғ, тасвирҳо ва видеоҳои носаҳеҳ тавассути интернет манъ аст. Фиреб додан, таҳқир кардан ва масхара кардан низ манъ аст. Кӯшиш барои хандондани мардум дар дини мо писандида нест.
Пайғамбарамон (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ҳушдор додаанд: «Онҳое, ки барои хандондани мардум ҳодисаҳои сохта мегӯянд, чӣ бадбахтанд, чӣ бадбахтанд, чӣ бадбахтанд!» (Абу Довуд).
Ба масъалаи ҳаё ва номус аҳамияти ҷиддӣ бояд дод. Бепарвоӣ дар ин масъала боиси пайдоиши мушкилоти гуногун дар ҷомеа мегардад. Ҷанҷолҳои байни ҳамсарҳо, талоқ, беҳаёӣ ва фитнаҳо аз ҳамин сарчашма мегиранд.
Дар Қуръони Карим омадааст: «Касоне, ки дар байни мӯъминон паҳн шудани фаҳшро мехоҳанд, барои онҳо дар дунё ва охират азоби дарднок аст» («Нур», ояти 19).
Аз ин рӯ, нашр ва тамошои видеоҳои беҳуда, беадабона ва беҳаёёна дар Тик-Ток, инчунин беҳуда сарф кардани вақт дар ин шабака – ҳаром аст. Мусалмон бояд аз чунин амалҳо худдорӣ кунад.
Ҳасан АМАНҚУЛ,
Рӯзномаи «Мунара», №23, соли 2020
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.