Вақти намозМаҳаллие, ки ҳамчун қабристон вакф шудааст, то вақте ки истифодаи он барои ҳамин мақсад имконпазир аст, ба хизмати дигар бахшиданаш мувофиқ нест.
Ҳатто агар муддати тӯлонӣ ҷасад дафн нашуда бошад ҳам, нигоҳ доштани ин макон ҳамчун қабристон муносиб аст. Агар зарурате ҷиддӣ вуҷуд надошта бошад, фурӯхтани чунин қабристон, сохтани бино бар рӯи он ё интиқол додани устухонҳои мурдагон ба қабристони дигар барои истифодаи замин рафтори дуруст нест. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 5/58; 6/428) Аммо дар ҳолате ки имкони дигар вуҷуд надорад ё манфиати умум талаб кунад, мумкин аст қабристон ба ҷои дигар кӯчонида шуда, заминаш барои масҷид ё дигар мақсадҳо истифода шавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.