Оё мумкин аст, ки хун супурд?

Ислом ба ҳамдигар кӯмак кардан ва наҷот додани дигаронро ташвиқ мекунад. Донор шудани хун метавонад сабаби наҷоти як бемор гардад. Аз ин рӯ, аксари уламои муосир хун супурданро ҷоиз донистаанд. Зеро шахсе, ки ин корро мекунад, гӯё тамоми инсониятро аз марг наҷот додааст [1].

Аллоҳ Таоло дар Қуръон мефармояд:

وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا

«Ҳар кӣ як нафарро аз марг наҷот диҳад, гӯё тамоми мардумро наҷот додааст» [2].

Аммо бояд шартҳои зерин риоя шаванд:

• Зарурати шадид вуҷуд дошта бошад; яъне ивазкунандаи поки дигаре набошад ва тибқи тасмими мутахассисони боэътимоди тиббӣ, ягона роҳи наҷоти бемор ва табобати ӯ бошад.

• Ба саломатии донор ҳеҷ гуна зарар нарасад;

• Донор бояд бо ихтиёри худ ва бо ризоият хун супорад;

• Раванди интиқоли хун бояд таҳти назорати табибони соҳибтахассус ва донишманд анҷом дода шавад [3].

Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи исломии Тоҷикистон

[1] Ал-Мавсуъату ал-муяссара фи фиқҳи ал-қазоя ал-муъосира, 541-542.

[2] Сураи «Моида», ояти 32.

[3] Алӣ Муҳйиддин ал-Қароғағдӣ, Фиқҳи ал-қазоя ат-тиббия ал-муъосира, 547.