Вақти намозБарои дуруст будани закот шарт аст, ки пул ё моле, ки ба фақир дода мешавад, ба ӯ тамлик карда шавад, яъне ба моликияти ӯ гузарад. Ин низ бо супоридани воқеии закот ба фақир амалӣ мегардад. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/369) Масалан, агар хӯрок тайёр карда, эълон шавад, ки фақирон метавонанд онро бихӯранд ё ба онҳо хӯрок дода шавад, ин хӯрок тамлик нашудааст/дода нашудааст. Аммо агар ҳамон хӯрок бо нияти закот ба фақир супорида шавад, тамлик амалӣ мешавад ва закот дода мешавад. Бинобар ин, агар ҳангоми қарз додан нияти закот карда нашавад ва баъдан ният шавад, ки ин пул ҳамчун закот ҳисоб шавад, азбаски худи пул мавҷуд нест, тамлик амалӣ намешавад. Аз ин рӯ, агар ба касе пул ҳамчун қарз дода шуда бошад ва баъдан бо нияти закот ба қарздор бахшида шавад, закот ҳисоб намешавад. Чаҳор мазҳаб низ ҳамин ақидаро доранд.
Баъзе уламое, ки мафҳуми тамликро васеътар шарҳ додаанд, бахшидани ҳаққи иҷора ва монанди он, ки дар зиммаи фақир аст, ба ӯро низ тамлик дониста, онро ҷоиз шуморидаанд. (Қарадовӣ, Фиқҳуз-закот, 3/325-326; Зуҳайлӣ, ал-Фиқҳул-Исломӣ, 3/1981) Ба ин ақидаи охирин низ амал кардан мумкин аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.