Вақти намозҶавоб: Фурӯхтани гӯшт, пӯст, узвҳои дохилӣ ва шохи ҳайвони қурбонӣ ҷоиз нест. Агар касе ягон қисми ҳайвони қурбониро фурӯшад, маблағи онро бояд ба фақирон садақа диҳад [1].
Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд:
مَنْ بَاعَ جِلْدَ أُضْحِيَّتِهِ فَلَا أُضْحِيَّةَ لَهُ
«Ҳар кӣ пӯсти ҳайвони қурбониашро фурӯшад, қурбониаш қабул намешавад» [2]. Агар фурӯхтани пӯсти ҳайвони қурбонӣ ҷоиз набошад, пас гӯштро низ фурӯхтан ҷоиз нест.
Дар китоби «Табйину-л-ҳақоиқ» омадааст: «Агар пӯст ё гӯштро барои садақа кардан фурӯшад, ҷоиз аст. Зеро ин ҳам мисли худи пӯст ё гӯштро садақа кардан аст. Аммо ҳадиси Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам): «Ҳар кӣ пӯсти ҳайвони қурбониашро фурӯшад, қурбониаш қабул намешавад» нишон медиҳад, ки фурӯхтан макруҳ аст» [3].
Дар китоби «Ал-Хулоса» чунин омадааст: «Касе ки мехоҳад гӯштро фурӯхта, маблағашро садақа кунад, беҳтар аст ин корро накунад. Зеро бояд гӯштро ё худаш бихӯрад ё ба дигарон диҳад» [4].
Бинобар ин, қурбоникунанда наметавонад гӯшт ё пӯсти ҳайвони қурбониро фурӯшад. Агар фурӯхт, маблағашро садақа мекунад. Агар худи қурбоникунанда пӯстро истифода накунад ё имкони додан ба дигаронро надошта бошад, пас онро фурӯхта, маблағашро садақа мекунад. Агар фурӯхта натавонад, онро дафн мекунад. Зеро шариат танҳо он чиро талаб мекунад, ки инсон қодир бошад. Аммо беҳтар аст, ки гӯштро, ҳатто бо нияти садақа кардан, нафурӯшад.
Аз китоби «Фатвоҳои қурбонӣ»
[1] «Бадоъиъ ас-санаиъ», 5/80.
[2] Байҳақӣ, 9/294.
[3] «Табйину-л-ҳақоиқ шарҳи Канзи-л-дақоиқ», 6/486.
[4] «Радду-л-муҳтор», 9/475.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.