Вақти намозДар тамоми давраҳо мусалмонон ба пайравони дигар динҳо эҳтиром мегузоштанд ва ба онҳо барои анҷом додани маросим ва ибодатҳои диниашон монеъ намешуданд. Аммо ин маънои онро надорад, ки иштирок дар маросимҳои динии онҳо иҷозат дода шудааст ва ё бо онҳо якҷо ибодат кардан ҷоиз аст.
Ҳеҷ шакке нест, ки ибодатҳои дигар динҳо суханон ва амалҳое доранд, ки ба эътиқоди ислом мухолифанд. Аз ин рӯ, мусалмонро зебанда нест, ки дар чунин маросимҳо иштирок кунад.
Баъзеҳо метавонанд бигӯянд: «Ман танҳо аз рӯи шавқ ба ин маросими динӣ меравам». Аммо бояд донист, ки иштирок дар маросимҳои динии пайравони дигар динҳо ба маънои ҳамон амалро анҷом додан аст.
Дар ҳадиси Паёмбари мо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омадааст: «Ҳар кӣ ба ягон қавм монанд шавад, пас ӯ аз ҳамонҳост» [1].
Аз ин рӯ, ҳатто агар мусалмон шавқманд бошад ҳам, ӯ наметавонад дар ибодат ва маросими динии пайравони дигар динҳо иштирок кунад.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламои исломии Тоҷикистон
[1] Абу Довуд №3512.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.