Вақти намозМусофаҳа як навъи муносибати иҷтимоӣ ба шакли дастфишорӣ ҳамчун изҳори дӯстӣ ва сулҳ мебошад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) ба ин амал аҳамияти бузург додааст (Бухорӣ, Истиъзан, 27; Абу Довуд, Адаб, 153 [5211]) ва бо фармудани “Ҳангоме ки ду мусалмон бо ҳам вохӯранд ва дастфишорӣ кунанд, пеш аз он ки аз ҳам ҷудо шаванд, гуноҳҳояшон бахшида мешавад.” (Абу Довуд, Адаб, 153 [5212]) мусофаҳаро ташвиқ намудааст.
Азбаски мусофаҳа миёни мусалмонон сабаби дӯстӣ, таҳаммул ва ҳамбастагӣ мегардад, пас анҷом додани мусофаҳа баъд аз намоз аз нигоҳи динӣ мушкиле надорад. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 6/381) Аммо табдил додани мусофаҳа дар дохил ё хориҷи масҷид баъд аз намоз ба як маросими умумӣ ва ҷузъи ҷудонашавандаи намози ҷамоат, муносиб нест.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.