Вақти намозИслом дини покизагӣ аст. Покизагӣ яке аз асоситарин қоидаҳои дини мост. Қабули бисёре аз ибодатҳои мо аз ҷониби Аллоҳ мустақиман ба покизагӣ вобаста аст. Ҳамаи мо медонем, ки беҳтарин ибодати мусалмон намоз аст. Аммо, то намоз дуруст бошад, дар бадан, либос ва ҷое, ки намоз мехонем, набояд наҷосат (наджас) бошад.
Аллоҳи Таоло дар Қуръон мефармояд: «Ва либосатро пок нигоҳ дор».
Агар бадан, либос ё ҷои намоз наҷосат дошта бошад, намози мо дуруст намешавад. Анаси бин Молик (разиаллоҳу анҳу)-ро пурсиданд, ки оё Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи васаллам) дар пойафзол намоз мехонданд? Ӯ ҷавоб дод: «Бале» [2]. Аз ин бармеояд, ки намоз хондан дар пойафзол ҷоиз аст. Аммо пойафзол бояд аз наджас пок бошад. Аз Абӯ Саъиди Худрӣ ривоят шудааст, ки як рӯз Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ҳангоми намоз пойафзолашонро кашиданд ва мардум низ пойафзолашонро кашиданд. Баъд аз намоз пурсиданд: «Чаро ин корро кардед?» Гуфтанд: «Дидем, ки шумо пойафзол кашидед, мо ҳам ҳамин корро кардем».
Он гоҳ фармуданд: «Ҷибрил назди ман омад ва хабар дод, ки дар пойафзоли ман наҷосат ҳаст. Пас, ҳангоми ворид шудан ба масҷид, тахтаи пойафзоли худро бубинед, агар дар он ифлосӣ ё чизе нохуш бинед, онро пок кунед ва баъд дар он намоз хонед».
Аз Абӯ Ҳурайра (разиаллоҳу анҳу) ривоят аст, ки агар яке аз шумо бо пойафзолаш ба чизе ифлос пояш расад, онро ба замин бикашад, зеро хок ифлосиро пок мекунад»[5].
Наҷосатро бо роҳҳои гуногун пок кардан мумкин аст. Наҷосат дар масҳ ё пойафзолро бо об ё бо хок пок кардан мумкин аст.
Хулоса, намоз хондан дар пойафзол ҷоиз аст. Аммо шарти асосӣ ин аст, ки дар пойафзол наҷосат набошад. Агар бошад, бояд пок карда, баъд намоз хонед.
<p>[1] Сураи «Муддассир», ояти 4</p>
<p>[2] Имоми Бухорӣ</p>
<p>[3] Дар масҷидҳои он замон қолин набуд. Имрӯзҳо дар масҷидҳо қолин ҳаст, бинобар ин пойафзолро бояд кашид.</p>
<p>[4] Абу Довуд</p>
<p>[5] Абу Довуд</p>
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.