Мисли ҳамаи намозҳо, дар намози ҷаноза низ пок кардани наҷосатҳое, ки барои намоз монеъ мешаванд (таҳорати аз наҷосат), шарт аст. Бинобар ин, агар дар пойафзоли шахсе, ки намози ҷаноза мехонад, наҷосате, ки барои намоз монеъ аст, набошад, хондани намоз бо пойафзол аз нигоҳи динӣ мушкиле надорад. Чунончи Расули Худо (с.а.с.) бо пойафзол намози ҷаноза хондаанд ва вақте Ҷабраил хабар дод, ки дар пойафзолашон наҷосат ҳаст, онҳоро баровардаанд (Абӯ Довуд, Салот, 89 [650]).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.