Вақти намозАслан намози ҷаноза, агар узре набошад, берун аз масҷид хонда мешавад. Аммо дар ҳолате ки борон, лой ё сардӣ бошад, хондани он дар масҷид мушкиле надорад (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/165). Ба ақидаи шофеъӣҳо, агар хавфи ифлос шудани масҷид набошад, хондани ин намоз дар масҷид мустаҳаб аст (Навовӣ, ал-Маҷмӯъ, 5/213). Вақте ки Саъд ибни Абӣ Ваққос вафот кард, ҳазрати Оиша барои он ки худаш низ намози ҷаноза бихонад, хоҳиш кард, ки ҷаноза ба масҷид оварда шавад, аммо саҳобаҳо ин хоҳишро писанд накарданд. Ба ин муносибат ҳазрати Оиша гуфт: “Мардум чӣ зуд фаромӯш мекунанд! Расули Худо (с.а.с.) намози ҷанозаи Суҳайл ибни Байдоъро дар масҷид хонда буд.” (Муслим, Ҷаноиз, 99 [973])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.