Вақти намозҶон амонате аз ҷониби Аллоҳ ба банда аст. Чӣ тавре ки куштани ҷони дигарон гуноҳ аст, худкушӣ низ ҳамон тавр гуноҳи бузург ба ҳисоб меравад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) дар бисёр ҳадисҳояшон ба бузургии гуноҳи худкушӣ ва азобе, ки шахси худкуш дучор мешавад, ишора кардаанд. Дар як ҳадис мефармоянд: “Ҳар касе худро аз кӯҳ партофта худкушӣ кунад, дар оташи дӯзах абадан худро аз баландӣ меандозад. Ҳар касе бо заҳр худкушӣ кунад, заҳр дар дасташ буда, дар оташи дӯзах абадан онро менӯшад. Ҳар касе бо корд ё чизе бурранда худро бикушад, ҳамон асбобро ба шикамаш мезанад ва дар оташи дӯзах абадан ҳамин тавр мемонад.” (Бухорӣ, Тиб, 56 [5778]) Дар ин ҳадис бо забони таъсирбахш гуфта мешавад, ки азоби сахт ва доимии шахси худкуш дар охират натиҷаи амали худи ӯст.
Олимони исломӣ қайди “азоби абадӣ”-ро, ки дар ҳадис омадааст, барои касоне медонанд, ки худкуширо ҳалол шуморида, худро мекушанд, ё ин ки ин ибораро ба маънои азоби тӯлонӣ, на абадӣ, медонанд. (Айни, ‘Умда, 21/292)
Рӯшан аст, ки худкушӣ, ки ба маънои ба поён расонидани ҳаёте, ки Аллоҳ ба амонат додааст, ба тарзе, ки Ӯ розӣ нест, бо ақли солим анҷом дода намешавад. Аммо эҳтимол дода мешавад, ки шахс дар ҳолати девонагӣ худкушӣ кардааст ва барои бахшиши ӯ ба Аллоҳ дуо мекунанд. Чунончи, олимон бо истинод ба маънои умумии ҳадиси “Барои ҳар касе, ки ‘Ло илаҳа иллаллоҳ’ мегӯяд, намози ҷаноза хонед.” (Табаронӣ, ал-Му‘ҷаму-л-кабир, 12/447[13622]) гуфтаанд, ки барои ҳар касе, ки калимаи шаҳодат мегӯяд, намози ҷаноза хонда мешавад. (Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 2/417; Нававӣ, ал-Маҷмӯъ, 5/211; Ибн Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/239)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.