Вақти намозХутба дар намози ҷумъа яке аз шартҳои дурустии намоз аст. Намози ҷумъае, ки бе қироати хутба хонда мешавад, дуруст нест. Аз ин рӯ, ҳадди ақал як мард бояд ҳангоми қироати хутба ҳозир бошад. Аммо барои дуруст хондани намози ҷумъа расидан ва гӯш кардани хутба шарт нест. Бинобар ин, шахсе, ки бинобар узр ба хутбаи қироатшуда нарасидааст ё онро нашунидааст, намози ҷумъаи хондааш дуруст аст. Агар шахс ба гӯш кардани хутба нарасида бошад ва ҳатто ба ракаати дуюми намози ҷумъа бирасад, пас аз саломи имом бархоста як ракаати дигар мехонад ва намози ҷумъаро тамом мекунад. (Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-кадир, 2/65-66)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.