Вақти намозБа назари Имом Абу Ҳанифа, шахсе, ки намоз мехонад, бояд дар анҷоми намоз бо амале, ки бо ирода ва хоҳиши худ анҷом медиҳад, аз намоз хориҷ шавад. Ба ақидаи Имом Абу Юсуф ва Муҳаммад бошад, нишастан ба қадри ташаҳҳуд (яъне то қироати таҳият) боиси комил шудани рукнҳои намоз мегардад. Агар шахс салом надиҳад ё бе иродаи худ амале, ки мухолифи намоз аст, анҷом надиҳад, намозаш дуруст аст, вале воҷибро тарк кардааст.
Ин ихтилофи назар баъзе натиҷаҳои фиқҳӣ дорад. Масалан, агар шахсе пас аз нишасти охирин ба қадри ташаҳҳуд нишаста, баъд бо иродаи худ амале, ки бо намоз мувофиқ нест, анҷом диҳад — мисли ҷавоб додан ба салом, гуфтани «умр дароз» ё «ярҳамукаллоҳ» ба атсакунанда, ё бархеста рафтан — ба назари ҳар се имом намозаш дуруст аст. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/60-61; Зайлаӣ, Табйин, 1/104; Билмен, Илмиҳол, 118) Аммо агар пас аз нишастани ташаҳҳуд, бе иродаи худ намоз вайрон шавад, ба ақидаи Имом Абу Юсуф ва Муҳаммад намоз дуруст аст, вале ба назари Имом Абу Ҳанифа дуруст нест. Ҳамчунин, агар дар нишасти охирин, пас аз нишастани ташаҳҳуд, то ҳанӯз бо иродаи худ аз намоз хориҷ нашуда, вақти намоз барояд, ба ақидаи Имом Абу Юсуф ва Муҳаммад намоз дуруст аст, вале ба назари Имом Абу Ҳанифа фасид мешавад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/127; Ибни Ҳумом, Фатҳул-қадир, 1/386)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.