Вақти намозВақти намози субҳ аз тулӯи фаҷри содиқ, яъне дамидани субҳ, ки равшании саҳарро нишон медиҳад, оғоз ёфта то баромадани офтоб идома меёбад. Бинобар ин, вақти имсок, ба ибораи дигар, вақти оғоз шудани мамнуъиятҳои рӯза, фаҷри содиқ аст, яъне дамидани субҳ. Дар Қуръон омадааст: «Пас (дар шабҳои Рамазон) бо ҳамсарони худ наздик шавед ва он чиро, ки Худо барои шумо муқаррар кардааст, талаб намоед. То даме ки риштаи сафеди субҳ аз риштаи сиёҳи шаб фарқ карда шавад, бихӯред ва бинӯшед, баъд то шаб рӯза доред.» (ал-Бақара, 2/187). Азбаски бо фаро расидани вақти имсок вақти намози субҳ низ фаро мерасад, дар ҳамин вақт намози субҳ хондан мумкин аст. Бо вуҷуди ин, ҳанафиён бо такя ба баъзе ривоятҳо хондани онро каме дертар (дар вақти испор) мустаҳаб донистаанд. (Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-Қадир, 1/225; Ибн Қудома, ал-Муғнӣ, 1/286; Зайлаӣ, Табйин, 1/82). Ҳамчунин, Паёмбари Акрам низ инро тавсия додааст. (Тирмизӣ, Салот, 117 [154])
Вақти намози субҳ то баромадани офтоб идома меёбад. Зеро тибқи ҳадисе, ки Ҷабраил (а.с.) ба Паёмбар (с.а.с.) имомат кардааст, Ҷабраил (а.с.) рӯзи аввал намози субҳро дар дамидани субҳ ва рӯзи дуюм дар вақти равшан шудани саҳар ва наздик ба баромадани офтоб хондааст ва гуфтааст: «Ин вақти (намоз) барои паёмбарони пеш аз туст ва (вақти намозҳо) байни ҳамин ду вақт аст.» (Абу Довуд, Салот, 2 [393]; Тирмизӣ, Салот, 113 [149]).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.