Ба ақидаи аксари уламои ислом, намози ҷумъа метавонад дар масҷидҳои маҳал ва ё дар ҷойҳои кушоди наздики он хонда шавад. Моликиён, ки хондани намози ҷумъаро дар минтақаи аҳолинишин шарт медонанд, ҳамзамон таъкид кардаанд, ки онро бояд дар масҷид адо кард. (Ибн Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/170; Меввок, ат-Тоҷ, 2/520; Ширбини, Муғни-л-муҳтоҷ, 1/543; Касонӣ, Бадоъи, 1/259-261; Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 2/242-243) Бо вуҷуди ин, новобаста аз он ки намози ҷумъа дар куҷо хонда мешавад, бояд иҷозати мақомотҳои ваколатдори динӣ гирифта шавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.