Вақти намозҚуръон — каломи Худо ва китоби муқаддаси мусалмонон аст. Эҳтиром гузоштан ба Қуръон ва рамзҳои шариат вазифаи ҳар як мусалмон мебошад. Агар касе Қуръонро эҳтиром кунад, Худоро эҳтиром кардааст ва агар касе онро таҳқир кунад, Худоро таҳқир кардааст.
Худованд дар Қуръон мефармояд:
ذَلِكَ وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ
«Ин аст. Ҳар кӣ рамзҳои Худоро бузург дорад, бешак ин аз тақвои дилҳост» [1].
Умар (рози Худо бар ӯ бод) гуфтааст: «Қуръонро бузург доред» [2].
Дар мавриди навиштани баъзе оятҳои Қуръон бар зарфу коса ва ашёи рӯзгор, ҳукм вобаста ба ният аст. Агар мақсад таҳқири Қуръон бошад, ин манъ аст, зеро ин беэҳтиромӣ ба рамзҳои муқаддас ва паст задани мақому шарафи он мебошад. Мусалмонон бояд Қуръони Каримро бузург ва эҳтиром кунанд ва онро ҳифз намоянд. Аз ин рӯ, бояд аз ҳар амале, ки ба таҳқири Қуръон мебарад, худдорӣ кард.
Дар ҳадисҳои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омадааст, ки навиштани Қуръон бар замин, либос, қолин, болишт ва монанди инҳо манъ шудааст. Яке аз ривоятҳо аз Амр ибни Шуғайб чунин аст:
«Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) навиштани Қуръон бар заминро манъ карданд» [3].
Зеро заминро ҳама бо пой мегарданд ва эҳтимол дорад, ки Қуръон таҳқир шавад. Ин ба беэҳтиромӣ ба Қуръон мебарад ва ин гуноҳи бузург аст [4].
Ҳатто уламоро тарс аз таҳқир водор кардааст, ки навиштани Қуръон бар либос ё пулро, ҳатто агар мақсад таҳқир набошад, макруҳ донанд.
Камол ибни Ҳумом гуфтааст: «Навиштани Қуръон ва номҳои Худо бар дирҳам, михроб, девор ва қолин — макруҳ аст» [5].
Дар китоби «Ал-фатаво ал-ҳиндия» омадааст: «Баъзе уламоро навиштани Қуръон бар девор ҷоиз донистаанд, вале дигарон аз он метарсанд, ки агар девор фурӯ рехт, оятҳо зери по мемонанд ва онро макруҳ шуморидаанд» [6].
Аш-Ширбайнӣ гуфтааст: «Навиштани Қуръон, ҳатто дар масҷид, бар девор, инчунин бар либос, ғизо ва ғайра — макруҳ аст» [7].
Манъи уламоро аз навиштани Қуръон бар девор ба эҳтимоли таҳқир вобаста аст. Агар таҳқир набошад, махсусан агар ин амал барои табаррук ё шифо бошад, мамнуъ нест.
Бо вуҷуди ин, касе кафолат дода наметавонад, ки зарфу коса ва ашёи рӯзгор, ки оятҳои Қуръон бар онҳо навишта шудааст, зери по намешаванд, парешон намешаванд ё кӯдакон бо онҳо бозӣ намекунанд. Аз ин рӯ, навиштани оятҳои Қуръон бар зарфу коса ва ашёи рӯзгор дуруст ҳисобида намешавад.
[1] Сураи «Ҳаҷ», ояти 32.
[2] Тафсири Қуртубӣ, 1/29.
[3] Ибн Батта, «ал-Ибана», 5/325. Ал-Мустағфирӣ, «Фазоилул-Қуръон», 1/200.
[4] Абу Убайд Қосим ибни Саллам, «Фазоилул-Қуръон», 121.
[5] Фатҳул-қодир, 1/173.
[6] Ал-фатаво ал-ҳиндия, 5/323.
[7] Ал-Иқноъ, 1/254.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.