Оё ният кардан ҳангоми таҳорат гирифтан фарз аст?

Ният кардан ҳангоми таҳорат гирифтан, тибқи мазҳаби ҳанафӣ суннат аст, аммо тибқи се мазҳаби дигар фарз мебошад. Ҳанафиён далел меоранд, ки дар ояте, ки ҳамчун ояти таҳорат маъруф аст (ал-Моида, 5/6), амали ният зикр нашудааст. Аз тарафи дигар, нияти ҳатмӣ набудан дар шартҳои намоз, ба монанди «пок шудан аз наҷосат» ва «пӯшонидани аврат», инчунин он ки таҳорат барои баъзе ибодатҳо васила буда, худ мустақилона ибодат ҳисобида намешавад, ба андешаи ҳанафиён нишон медиҳад, ки ният дар таҳорат фарз нест. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/19-20; Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/16; Алии Қорӣ, Фатҳу Боби-л-Иноя, 1/55-56)

Мазҳабҳои дигар бошанд, бо истинод ба ояти: «Ҳол он ки ба онҳо фақат ин амр шуда буд, ки Худоро ихлосмандона ва рӯй оварда ба Ӯ ибодат кунанд, намозро барпо доранд ва закот диҳанд.» (ал-Баййина, 98/5) ва ҳадиси Паёмбар (с.а.с.): «Ҳамаи аъмол ба ниятҳо вобастаанд...» (Бухорӣ, Бадъу-л-ваҳй, 1 [1]; Муслим, Имора, 155 [1907]), ба монанди дигар ибодатҳо, ният карданро дар таҳорат низ фарз донистаанд. (Ширбини, Муғни-л-муҳтоҷ, 1/167; Ибни Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/15; Ибни Қудома, ал-Муғни, 1/82)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu