Вақти намозҲангоми намоз бо ҷамоат, паси имом аввал мардон, баъд писарбачагон ва баъд занон саф мекашанд. Ин тартибро Паёмбари Акрам (с.а.с.) таълим додааст. (Муслим, Салот, 132 [440]; Абу Довуд, Салот, 98 [678]; Насоӣ, Имомат, 33[820]; Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 52 [1000]) Риояи ин тартиб байни мардон ва занон фарз аст, аммо байни мардон ва писарбачагон суннат мебошад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/58; Касонӣ, Бадоъи, 1/159)
Дар намозҳои ҷамоатӣ, ҳамсаф шудани мардон ва занонро “муҳозоти нисо” меноманд, яъне зан дар як саф бо мардон ё дар пеши мардон намоз мехонад. Намоз гузоштани мардону занон дар як саф бо ҳам, тибқи ҳамаи мазҳабҳо дуруст нест. Бо вуҷуди ин, дар масъалаи таъсири ин ҳолат ба дурусти намози мардон ихтилоф вуҷуд дорад.
Ба мазҳаби ҳанафӣ, агар дар намози ҷамоат як зан ё духтари ба балоғат расида ё наздик ба балоғат, дар пеши ё паҳлӯи мард намоз гузорад ва байни онҳо парда ё монеаи дигар ё фарқи баландии баробари қадди одам набошад, намози мардоне, ки паси ё паҳлӯи ӯ ҳастанд, саҳеҳ намешавад. (Ибни Обидин, Раддул-муҳтор, 1/573-574)
Ба мазҳабҳои шофеӣ, молику ва ҳанбалӣ, ҳамсаф шудани марду зан намозро барои ҳеҷ кадоме ботил намекунад, вале дар ин ҳолат макруҳ аст. (Рофеъӣ, ал-Азиз, 2/174; Ибни Қудама, ал-Муғни, 2/179; Хаттоб, Мавоҳиб, 2/107; Бӯҳутӣ, Кашшоф, 1/329-330; Ҷазирӣ, ал-Мазоҳибул-арбаъа, 1/268) Аммо дар Каъба, бинобар зарурат, ин макруҳ будан низ бардошта мешавад, зеро ҷудо намоз хондани мардон ва занон дар он ҷо хеле душвор аст.
Дар ин ҳолат, агар дар мавсими ҳаҷ занону мардони пайрави мазҳаби ҳанафӣ имкони ҷудо намоз хонданро надошта бошанд, метавонанд тибқи иҷтиҳодҳои зикршуда намоз гузоранд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.