Як мӯъмин новобаста аз он ки чӣ қадар ранҷ мекашад, набояд орзуи марг кунад. Зеро мушкилиҳо низ як қисми имтиҳони илоҳӣ мебошанд ва шахсоне, ки сабр мекунанд, аҷри бузург ба даст меоранд. Паёмбари Акрам (с.а.с.) дар як ҳадис мефармояд: «Ҳеҷ яке аз шумо набояд ба сабаби мусибате, ки ба сараш меояд, ҳаргиз орзуи марг кунад. Агар воқеан дар тангии шадиде қарор гирад ва хоҳиши марг кунад, пас бигӯяд: ‘Эй Худо! То вақте ки зиндагӣ барои ман беҳтар аст, маро зинда нигоҳ дор ва вақте ки марг барои ман беҳтар аст, маро бимирон.’» (Бухорӣ, Даъавот, 30 [6351]; Марзо 19 [5671]; Муслим, Зикр, 10 [2680])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.