Вақти намозБар асоси мазҳаби ҳанафӣ, закот аз тилло ва нуқраи холис, инчунин аз зеварҳои тиллоӣ ва нуқрагӣ ва зарфҳои сохташуда аз онҳо воҷиб аст (Ҷавҳаратун найира, 2/198).
Имоми Шофеӣ гуфтааст: «Пӯшидани ҳар гуна зевар иҷозат аст ва аз он закот дода намешавад» (Мугни ал-Муҳтоҷ, 1/390).
Мазҳаби ҳанафӣ ин ҳукмро бар асоси ҳадиси зерин қабул кардааст:
Паёмбар (صلى الله عليه وسلم) ду зан (Асмо бинти Язид ва духтари ӯ)-ро дид, ки дастпонаҳои тилло доштанд ва тавоф мекарданд.
Расули Худо (صلى الله عليه وسلم) аз онҳо пурсид: «Оё аз ин зеварҳоятон закот медиҳед?».
Онҳо гуфтанд: «Не».
Он гоҳ Расули Худо (صلى الله عليه وسلم) пурсид: «Оё мехоҳед, ки Худо ба дастонатон ду дастпонаи оташин пӯшонад?»
Онҳо гуфтанд: «Не».
Пас Паёмбар (صلى الله عليه وسلم) фармуд: «Пас аз онҳо закот диҳед» (Тирмизӣ, Абу Довуд, Насоӣ).
Яъне, занон зеварҳои тиллоӣ ва нуқрагии худро ба дигар дороии худ ҳамроҳ карда, закоташро ҳисоб мекунанд. Ба ибораи дигар, аз маҷмӯи зеварҳои тиллоӣ ва нуқрагӣ, пулҳои қоғазӣ, молҳои тиҷоратӣ ва дороии зиёдатӣ 2,5% закот додан воҷиб аст.
Закот аз ҷавоҳироте чун ёқут, марворид ва алмос воҷиб нест. Аммо агар онҳоро фурӯшанд, закоташон низ воҷиб мешавад (Фатово-и Ҳиндия, 1/241).
Ҳасан АМАНКУЛ,
муовини сардори Шуъбаи шариат ва фатвои ДМТ
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.