Вақти намозПас аз шустан ва кафанпеч кардани ҷаноза, кушода нигоҳ доштани рӯи майит ва ба он барои охирин бор аз ҷониби наздикон ва дӯстонаш нигоҳ кардан ё бӯсидани он ҷоиз аст. Чунончи маълум аст, ки Паёмбари Акрам (с.а.с.) низ чунин кардаанд, вақте Усмон ибни Мазъун (р.а.) (Абӯ Довуд, Ҷаноиз, 40 [3163]) ва писарашон Иброҳим вафот карданд (Бухорӣ, Ҷаноиз, 43 [1303]). Ҳамчунин, дар манбаъҳои ҳадис омадааст, ки вақте Паёмбари Акрам (с.а.с.) вафот карданд, Ҳазрати Абӯбакр (р.а.) рӯйпӯши рӯи эшонро бардоштанд, сипас ба рӯяшон хам шуда, байни абрӯяшонро бо эҳтиром бӯсиданд ва гиря карданд. (Бухорӣ, Ҷаноиз, 3 [1241])
Барои мардони маҳрам ва занон ҷоиз аст, ки ба рӯи ҷанозаи зан нигоҳ кунанд, аммо барои мардони ғайримаҳрам, агар зарурате набошад, нигоҳ кардан макруҳ дониста шудааст. Барои занон бошад, нигоҳ кардан ба рӯи ҷанозаи мард мушкиле надорад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/304-305; Ширбини, Муғни ал-муҳтоҷ, 2/46)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.