Вақти намозНамоз хондан бо ҷамоат пушти имоме, ки ба мазҳаби дигар тааллуқ дорад, мушкиле надорад. Зеро ихтилофи мазҳаб монеаи иқтидо (пайравӣ кардан ба имом) дар намоз намешавад. Гарчанде чунин як иҷтиҳод вуҷуд дорад, ки “агар имоме аз мазҳаби дигар дар намоз амале анҷом диҳад, ки мувофиқи мазҳаби муқтадӣ (пайрав) намозро ботил мекунад, намози муқтадӣ низ фасид мешавад” (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/84; Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/562-563), аммо равиши дурусттар дар ин масъала ин аст, ки то вақте намози имом мувофиқи мазҳаби худ ботил нашудааст, новобаста аз он ки аз кадом мазҳаб бошад, намози касе, ки ба ӯ иқтидо мекунад, низ дуруст аст.
Ин назария на танҳо бо амалкарди салаф мувофиқ аст, балки бо рӯҳи ҷамоат низ созгор мебошад. Чунончи Имом Абӯ Юсуф пас аз он ки Халифа Ҳорун Рашид баъд аз ҳиҷомат (хун гирифтан) бе таҳорат имомӣ кард, пушти ӯ намоз хонд. (Ибн Абул-‘Из, Шарҳу-л-‘ақидати-т-Таҳовия, 368-369) Ҳамчунин, лозим нест, ки таҳқиқ шавад, ки оё имом амале бар хилофи шартҳои мазҳаби худ анҷом додааст ё не. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор 1/562-563)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.