Оё қироате, ки хонданаш дар намоз фарз аст, танҳо бо гузаронидани он аз зеҳн бе ҳаракат додани лабҳо ва забон, намозро…

Агар шахсе, ки қобилияти сухан кардан дорад, дар намоз сураи Фотиҳа ва дигар сураҳоро бе ҳаракат додани забон ва лаб ва бе садо танҳо аз зеҳн гузаронад, ин қироат ҳисоб намешавад. Бо чунин амал рукни намоз, яъне қироат, иҷро намегардад. Шахс бояд бо овозе, ки худ мешунавад, ҳарфҳоро аз макони худ бароварда, мисли пичиррос хонда, ва агар дар паҳлӯяш дигарон бошанд, онҳоро нороҳат накунад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/55)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu