Вақти намозПас аз намозҳо, агар узри ҷиддие вуҷуд надошта бошад, аз ҷои худ фавран барнахестан ва муддате ба зикр ва тасбеҳ машғул шудан суннат аст. Паёмбари Акрам (с.а.с.) пас аз намозҳо ин амалро ташвиқ карда, хабар додааст, ки то вақте шахс аз ҷои намозаш барнахезад, фариштагон барои ӯ дуо мекунанд. (Бухорӣ, Салот, 87 [477]; Муслим, Масоҷид, 272 [649]) Аз тарафи дигар, Паёмбари Акрам (с.а.с.) пас аз намози субҳ хондани се ояти охири сураи Ҳашр ва шабҳо ду ояти охири сураи Бақараро тавсия додааст. (Бухорӣ, Фазоилул-Қуръон, 10 [5009]; Тирмизӣ, Фазоилул-Қуръон, 22 [2922]) Ба ҷуз аз намози субҳ, Паёмбар (с.а.с.) пас аз намозҳо хондани ояти махсус ё сураи муайянро тавсия надодааст. Бо вуҷуди ин, дар Қуръони Карим омадааст: “Пас, вақте намозро адо кардед, Худоро истода, нишаста ва бар паҳлӯятон ёд кунед.” (ан-Нисо, 4/103), ки ин ҳам фарохии ин мавзӯъро нишон медиҳад ва ҳам зикр ва тасбеҳ танҳо ба намоз маҳдуд нест. Қироат, зикр ва тасбеҳ берун аз намоз аслан бояд шахсан аз ҷониби ҳар кас анҷом дода шавад. Амали давраи Паёмбар (с.а.с.) низ ҳамин гуна буд. Аммо баъдтар дар баъзе кишварҳо тасбеҳот бо роҳбарии муаззин ба таври дастаҷамъӣ ва қироати “ашир” роиҷ гардид ва то имрӯз ин амал идома дорад.
Бинобар ин, гарчанде ки дар бораи қироати “ашир” пас аз намози аср ривояти махсусе вуҷуд надорад, дар партави оят ва ҳадисҳои боло, то вақте ки шахс онро воҷиб намедонад, қироати Қуръон пас аз намози аср мушкиле надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.