Вақти намозҚурбонӣ кардан аз номи шахси вафоткарда (марҳум) бо нияти савоб ҷоиз аст. Аммо агар ба шахсе қурбонӣ кардан воҷиб бошад, аввал бояд аз номи худ қурбонӣ кунад.
Али (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) ду қурбонӣ мекард: яке барои худ ва дигаре барои Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам). Вақте сабаби инро пурсиданд, ӯ гуфт:
إن رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه وسلَّم أوصاني أن أضحّي عنه فأنا أضَحّي عنه
«Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба ман васият карданд, ки то даме ки зиндаам, барои эшон қурбонӣ кунам» [1] — ҷавоб доданд.
Касе, ки мехоҳад барои шахси вафоткарда қурбонӣ кунад, бояд онро дар рӯзҳои иди Қурбон анҷом диҳад. Аз гӯшти қурбонӣ ҳам худи қурбонӣкунанда ва ҳам дигарон метавонанд бихӯранд.
Агар шахси вафоткарда васият карда бошад, ки қурбонӣ кунанд, ворисонаш ҳақ надоранд аз гӯшти он бихӯранд. Гӯшти қурбонӣ бояд пурра ба фақирону ниёзмандон тақсим карда шавад.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламои исломии Тоҷикистон
[1] Ривояти Абу Довуд.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.