Барои кӯдаке, ки ба синни булуғ нарасидааст, ва шахсе, ки ақлашро аз даст додааст, рӯза гирифтан фарз нест. Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд:
رُفِع القَلمُ عن ثلاثةٍ: عن النَّائمِ حتَّى يستيقظَ، وعن الصَّبي حتَّى يحتلِمَ، وعن المجنونِ حتَّى يَعقِلَ
"Аз се нафар (қалами аъмол) бардошта шудааст: аз девона то ҳушёр шавад, аз хобида то бедор шавад, ва аз кӯдак то ба булуғ расад" [1].
Аммо барои одат додани кӯдакон ба ибодат, рӯза гирифтанашон мустаҳаб аст. Дар ҳадис омадааст: «Мо фарзандонамонро рӯза медодем ва барои онҳо бозичаҳои пашмин месохтем. Агар якояшон аз гуруснагӣ гиря мекард, то вақти ифтор шудан, он бозичаро медодем, то машғул шавад» [2].
Аз китоби «Фатвоҳо оид ба рӯзаи Рамазон»
[1] Тирмизӣ, №1423. Насоӣ, №7346. Аҳмад, №956.
[2] Бухорӣ, №1960. Муслим, №1136.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.