Вақти намозДар шариати мо гӯшт ва оби даҳони саг нопок ва ҳаром ҳисобида мешавад. Зеро саг ба гурӯҳи ҳайвоноти даррандаи дандонҳояшон тез дохил мешавад.
Дар ин бора Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд:
كُلُّ ذِي نابٍ مِنَ السِّباعِ فأكْلُهُ حَرامٌ
«Хӯрдани ҳар як ҳайвони даррандаи дандон тез – ҳаром аст» [1] , – гуфтаанд.
Ҳамчунин, бо назардошти ҳаром будани истифодаи маблағ аз фурӯши саг, Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) чунин гуфтаанд:
ثَمَنُ الكَلْبِ خَبِيثٌ
«Даромаде, ки аз фурӯши саг ба даст меояд – ҳаром аст» [2] .
Агар ба истифодаи равғани саг барои табобат назар афканем, дар мазҳаби ҳанафӣ табобат бо гӯшт ва дигар чизҳои ҳайвоноти ҳаром иҷозат дода намешавад [3] .
Ибн ан-Нуҷайм ал-Ҳанафӣ мегӯяд: «Табобат бо чизҳои ҳаром миёни уламои ислом баҳсбарангез аст. Аммо дар китоби «аз-Заҳира» омадааст: «Агар ғайр аз ҳаром дигар дору набошад ва он барои беморӣ воқеан шифо бахшад, истифодааш иҷозат аст» [4] , – гуфта шудааст.
Ҳамчунин Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд: «Дар чизҳое, ки Худованд ҳаром кардааст, барои шумо шифо нест» [5] , – ин ҳадис танҳо ба ҳолатҳое дахл дорад, ки дигар роҳи табобат вуҷуд надорад [6] . Аз ин рӯ, уламои ислом иҷозат додаанд, ки агар доруи ҳалол ва пок пайдо нашавад ва табиби боинсоф ва боэътимоди мусалмон тавсия диҳад, истифодаи равғани саг иҷозат аст [7] .
Пас, агар табиби мусалмони одил ва боэътимод ба хулоса ояд, ки ягона роҳи табобат молидани равғани саг аст ва он зараре надорад, инчунин доруи ҳалол дастрас набошад, истифодаи он барои табобат мушкиле надорад.
Табарак Қамит
Мутахассиси масъули фатво дар вилояти Жетису
[1] Муслим, №1933.
[2] Муслим, №1568.
[3] Ҳошияи Ибни Обидин, 1/325.
[4] ал-Баҳру-р-Роиқ шарҳи Канзу-д-дақоиқ, 1/122.
[5] Ривояти Бухорӣ.
[6] Радду-л-Муҳтор, 1/365.
[7] Ҳошияи Ибни Обидин, 7/480.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.