Оё рост аст, ки мувофиқ омадани вақти кор бо рӯзи ҷумъа баҳонаест, ки намози ҷумъаро нахонанд?

Намози ҷумъа барои ҳар марди мусалмони озод, муқим ва беузр фарз-аи айн аст (ел-Ҷумъа, 62/9). Дар бораи фарз будани қавии намози ҷумъа ва гуноҳи бузург ҳисоб шудани тарки он бе узр, ҳадисҳои саҳеҳ ворид шудаанд. Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Касе ки бо бепарвоӣ се ҷумъаро тарк кунад, Худо дили ӯро мӯҳр мезанад.” (Абӯ Довуд, Салот, 209 [1052]; Тирмизӣ, Ҷумъа, 7 [500]); “Гурӯҳе аз мардум, ё аз тарки намози ҷумъа даст мекашанд, ё Худо дили онҳоро мӯҳр мезанад ва онҳо аз ғофилон мешаванд.” (Муслим, Ҷумъа, 40 [865]). Ин ҳадисҳои шариф барои баён кардани он ки тарки намози ҷумъа барои як мусалмон чи қадар хатарнок аст, кофӣ мебошанд. Ба ҷуз беморон ва мусофирон ва ҳамчунин касоне, ки дар вақти ҷумъа вазифаҳои ҳаётан муҳимро иҷро мекунанд, барои ҳар марди мусалмони оқил ва ба балоғат расида хондани намози ҷумъа фарз аст. Ҳаққи ибодат дар доираи озодии дин ва виҷдон қарор дорад. Касе ки ба дин бовар дорад, ҳамчун идомаи озодии эътиқод, ҳақ дорад, ки талаботи дини худро иҷро кунад. Корманд бояд ба кормандони худ, ки мехоҳанд намоз хонанд, имкони хондани намози ҷумъа ва панҷвақтаро фароҳам оварад. Надодани иҷозат барои хондани намозҳои фарз ба кормандон дуруст нест. Кормандоне, ки дар чунин ҳолат қарор доранд, бояд ҳуқуқи қонунии худро талаб кунанд ва аз тарафи дигар, кӯшиш кунанд, ки кори дигаре пайдо намоянд. Барои шахсе, ки ин имкониятро надорад ва ба дигар роҳ ризқ пайдо карда наметавонад, ин ҳолат то пайдо кардани кори нав ҳамчун узри муваққатӣ ҳисобида мешавад.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu