Вақти намозМусалмон бояд шаби Қадрро то қадри имкон бо ибодат сипарӣ кунад. Аммо шабро пурра бедор мондан шарт нест. Чунки модари мо Оиша (р.а.) гуфтааст:
ولا قام ليلة حتى أصبح
«(Пайғамбари Худо) ҳеҷ гоҳ тамоми шабро то саҳар бо намоз нагузаронидааст» [1], – гуфтааст.
Пайғамбари акрам (саллаллоҳу алайҳи васаллам) дар ҳадиси дигар мефармояд:
إن هذا الشهر قد حضركم، وفيه ليلة خير من ألف شهر، من حرمها فقد حرم الخير كله، ولا يحرم خيرها إلا محروم
«Ба шумо ин моҳ омад. Дар ин моҳ шабе ҳаст, ки аз ҳазор моҳ беҳтар аст. Ҳар кӣ аз хайри ин шаб маҳрум монад, аз тамоми хайриҳо маҳрум мемонад. Танҳо шахси воқеан маҳрум аз хайри он маҳрум мегардад» [2], – фармудааст.
Аз ин рӯ, мусалмон бояд кӯшиш кунад, ки ин шабро бо ибодат гузаронад ва аз савоб маҳрум нашавад. Агар хаста шавад, каме истироҳат кунад ва баъд ибодатро идома диҳад, боке надорад.
Аз китоби «Фатвоҳо оид ба рӯзаи Рамазон»
[1] Имоми Насоӣ, №2347.
[2] Ибни Можа, №1649.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.