ҶавобEditorialShejire Editorial
Барои он ки шахс аз нигоҳи дин масъул бошад, доштани қобилияти ақлӣ ва расидан ба синни булуғ шарт аст. Ҳар касе, ки ин ду хусусиятро дорад, аз нигоҳи дин масъул шуморида мешавад.
Шахсоне, ки ақли солим надоранд, азбаски ин хусусиятро надоранд, ба ғусл, таҳорат, намоз ва дигар воҷиботи динӣ мукаллаф нестанд. (Абӯ Довуд, Ҳудуд, 16 [4403]; Тирмизӣ, Ҳудуд, 1 [1423]; Абдулазиз ал-Бухорӣ, Кашфу-л-асрор, 4/371-373)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.